W sytuacjach przemocy wobec dziecka często mówi się o osobach stosujących przemoc i osobach jej doznających, ale zbyt rzadko o trzeciej, niezwykle ważnej grupie — o świadkach tej przemocy. To oni widzą, słyszą lub zauważają sygnały, że dziecko lub nastolatek może doświadczać krzywdy. Ich reakcja lub jej brak ma ogromny wpływ na przebieg i konsekwencje przemocy.
Milczenie świadków nie jest neutralne. Dla dziecka to sygnał, że jego cierpienie jest nieważne, niewidzialne, a nawet zasłużone. Brak reakcji otoczenia wzmacnia poczucie bezradności, osamotnienia, poczucia winy. Wzmacnia również przekonanie, że nikt nie przyjdzie z pomocą. Z perspektywy osoby stosującej przemoc milczenie świadka jest natomiast cichą zgodą — utwierdzeniem w przekonaniu, że może dalej krzywdzić bez obaw o konsekwencje.
Świadkowie odgrywają jednak kluczową rolę w zatrzymaniu przemocy. Czasem wystarczy prosty gest: zgłoszenie innej osobie (dorosłej) podejrzenia, że ktoś jest krzywdzony, rozmowa z odpowiednią instytucją, wsparcie i wysłuchanie osoby doznającej przemocy. Każda reakcja jest lepsza niż bierność. To właśnie odważna postawa osób z otoczenia najczęściej prowadzi do przerwania krzywdzenia, zanim dojdzie do tragedii lub utrwalonej traumy.
Reagowanie na przemoc nie wymaga heroizmu — wymaga empatii, odwagi i świadomości, że dobro dziecka jest wspólną odpowiedzialnością. Milczenie może krzywdzić równie mocno jak sama przemoc, ale głos świadka może ją zatrzymać. Właśnie dlatego tak ważne jest, by każdy z nas wiedział, że ma moc zmienić sytuację dziecka, które potrzebuje pomocy.
To, co możesz zrobić jako świadek:
Nie bądź obojętny, reaguj!
Pamiętaj, że jako świadek również masz prawo korzystać ze wsparcia psychologicznego.