Są relacje, które pojawiają się na chwilę i odchodzą bez śladu. Są też takie, które pozostają w człowieku na zawsze, zapisane nie w pamięci, ale głęboko w sercu i do takich właśnie relacji należy przyjaźń. Nie zawsze jest głośna czy widoczna dla innych, często istnieje w prostych gestach, krótkich wiadomościach, milczeniu pełnym zrozumienia albo
w obecności, która nie oczekuje niczego w zamian.
Przyjaźń przypomina korzenie drzewa – niewidoczne dla świata, ale to właśnie one podtrzymują człowieka, kiedy nadchodzą życiowe burze.
Nie jest zwykłą znajomością ani relacją podobną do miłości romantycznej. Przede wszystkim opiera się ona na akceptacji, lojalności i poczuciu bezpieczeństwa. To szczególna więź między ludźmi, która nie potrzebuje codziennych rozmów ani nieustannej obecności, aby przetrwać.
Już starożytni filozofowie, zastanawiali się nad istotą przyjaźni. Arystoteles uważał ją za jedną z najważniejszych wartości ludzkiego życia. Twierdził on, że istnieją różne rodzaje przyjaźni, między innymi opartej na zyskach, przyjemności oraz dobru, wzajemnym szacunku i trosce o drugiego człowieka.
To właśnie taka przyjaźń pozostaje, gdy kończą się wspólne korzyści, gdy przemija młodość albo zmieniają się okoliczności życia. Natomiast Horacy określał przyjaciela mianem „połowy mojej duszy”, co rozumiane jest jako że człowiek, który ma przy sobie prawdziwego przyjaciela, zwykle mniej czuje się samotny, w świecie pełnym niepewności i trudności.

Prawdziwa przyjaźń nie pojawia się nagle, nie rodzi się po jednej rozmowie, ani po wspólnym śmiechu. Może być zawiązana zarówno między osobami tej samej płci, jak i przeciwnej oraz o różnych zainteresowaniach. Wzrasta powoli z poznawania siebie, z budowania zaufania, z małych chwil, które z czasem stają się czymś większym. Buduje się ona z rozmów trwających do późna, wspólnych wspomnień, obecności podczas sukcesów, trwania obok w porażkach, umiejętności przepraszania oraz wybaczania błędów.
W przyjaźni bardzo ważną rolę odgrywa szczerość, ale nie taka, która osądza lub rani, ale taka, która wypływa z troski. Prawdziwy przyjaciel nie zawsze się z nami zgadza, czasem mówi rzeczy trudne, ponieważ zależy mu bardziej na naszym dobru niż chwilowym komforcie.
Współczesna psychologia coraz częściej podkreśla, że bliskie relacje mają ogromny wpływ na zdrowie psychiczne. Człowiek, który ma wsparcie emocjonalne, łatwiej radzi sobie ze stresem, kryzysami i trudnymi doświadczeniami.
Przyjaciel pomaga:
– zmniejszać poczucie samotności
– obniżać poziom przewlekłego stresu
– odzyskiwać nadzieję
– wzmacniać poczucie własnej wartości
– łatwiej przechodzić przez żałobę i kryzysy
Czasem jedna rozmowa z właściwą osobą, działa jak światło zapalone w ciemnym pokoju. Nie rozwiązuje wszystkich problemów, ale daje wsparcie, nadzieję i poczucie, że nie jest się samemu.
Może wydawać się zaskakujące, ale przyjaźń wpływa nie tylko na emocje, ale także na zdrowie fizyczne. Ludzie posiadający trwałe więzi społeczne, często lepiej radzą sobie z napięciem, mają niższy poziom stresu i większą motywację do dbania o siebie. Wsparcie bliskiej osoby bywa także szczególnie ważne podczas choroby, czy rekonwalescencji, gdyż taka obecność daje siłę oraz poczucie bezpieczeństwa.

Najpiękniejsze przyjaźnie rzadko zaczynają się od wielkich wydarzeń, ale rodzą się w szkolnych ławkach, na studiach, w pracy,
w sąsiedztwie i w zwykłych rozmowach. I nagle okazuje się, że ta osoba zna nasze lęki, słabości i marzenia. Pamięta nasze porażki, ale nie używa ich przeciwko nam. Pamięta też chwile szczęścia i cieszy się nimi równie mocno jak my.
Bo dobra przyjaźń nie wymaga nieustannych dowodów, nie obraża się za ciszę lecz daje wolność.
W dzisiejszych czasach przyjaźń jest szczególnie ważna wśród tylu przytłaczających nas obowiązków i problemów. Staje się wyjątkową chwilą odpoczynku od codzienności. Jeśli udało Ci się znaleźć taką osobę, której możesz zaufać, dzielić z nią smutki, oraz do której możesz zadzwonić o każdej porze dnia i nocy – dbaj o nią. Przyjaciel to prawdziwy skarb, o który warto dbać i który należy pielęgnować.